บทที่ 103

บางสิ่งในอกของอัลฟ่าคิลเลียนพลันตึงแน่น [ไม่สำนึกบุญคุณ]

คนขับโยนกระเป๋าสองใบของไอร่าใส่ท้ายรถ แล้วขึ้นไปนั่งด้านหน้า “ออกเลยไหมครับ อัลฟ่าคิลเลียน”

“ขับ” อัลฟ่าคิลเลียนตอบเสียงเรียบ

“เดี๋ยวก่อน” เสียงของไอร่าดังแทรกขึ้นมาในจังหวะเดียวกันพอดี สงบนิ่งแต่หนักแน่น

สายตาของคนขับเหลือบมองกระจกมองหลัง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ